Ophef

Ophef!

In Pijnacker-Nootdorp! Ja, mijn woonplaats doet in weinig onder voor de rest van Nederland. Nadat we eerder in Nederland al wereldberoemd werden door de actie van Tarik Z. U weet wel, de journaalgijzelaar of zo iets, die Nederland urenlang deed sidderen met zijn acties in het Hilversumse (ironie!). En sinds vorige week is het weer raak. Alweer ophef! Wat is er aan de hand?

Dit is inderdaad walgelijk!
Dit is inderdaad walgelijk!

Er komt een circus naar Pijnacker! Je denkt vast: nou en, dat gebeurt toch wel vaker? Zeker, maar een circus met wilde dieren! En dat zorgt tegenwoordig voor een hoop gedoe. Ik bedoel: ophef. Want wilde dieren, die horen in het wild! En in ieder geval niet in een circus. Dat vindt niet alleen de plaatselijke fractie van de Partij voor de Dieren: dat vinden heel veel mensen tegenwoordig. En ik ben het er hartgrondig mee eens!

Voorspelbaar: de PvdD stelt vragen aan het gemeentebestuur. Want het gemeentebeleid was toch ook: geen circus met wilde dieren? In de gemeenteregels zou staan, dat het gebruik van wilde dieren in circussen vanaf september (!) verboden is. En de gemeente zou wel een vergunning hebben verleend, maar daarin staat dat het gebruik van wilde dieren niet is toegestaan. Het gaat hier in ieder geval om een olifant: Buba.

Buba komt wel, maar verdient niks hoor

En zo hoort het wél!
En zo hoort het wél!

Maar gelukkig. Zojuist lees ik dat de gemeente in een persbericht meldt dat het circus inderdaad een vergunning heeft. Maar onderling is nu afgesproken, dat olifant Buba en een vooralsnog anonieme zebra wel met het circus mogen meereizen, maar ‘niet commercieel mogen worden ingezet’. De PvdD is hier niet blij mee, want nu wordt er toch nog gezeuld met de grijze viervoeter. En deze zal toch ook wel een keer uit zijn kooitje willen?

Persoonlijk zou ik hopen, dat de clowns ook niet commercieel worden ingezet. Irritante aanstellers!

Maar ik vind het wel een mooie oplossing, dat ‘niet commercieel inzetten’ van die arme dieren. Ik denk dat Buba vanaf nu de kaartverkoop voor haar rekening neemt. Anders is haar komst naar Pijnacker redelijk zinloos toch? En de zebra dan? Dat lijkt me de ideale verkeersregelaar!

Advertenties

Je lijkt wel niet wijs!

Je lijkt wel niet wijs! Ik weet zeker dat iemand die woorden woensdagmiddag naar mijn hoofd zou hebben geslingerd, als ik niet alleen thuis was geweest. Maar het feit is, dat ik wel alleen woon en het plan opvat om tóch een fietstochtje te maken. Tóch, omdat het misschien een raar idee is dat te doen op de dag dat de aangekondigde hittegolf officieel van start gaat.

Hittegolf
Hittegolf

Ik had ’s morgens nog wat dingen te doen. Dus het zal een uur of twee geweest zijn, dat ik mijn fiets klaar zette. Lunchen, een beetje méér dan gebruikelijk vanwege de te verwachten inspanning. Omkleden. Ik besloot het noodlot te tarten en geen helm op te doen. Beetje te warm deze dag. Dus: nog langzamer gaan rijden dan ik al van plan was. Paar extra plakken ontbijtkoek om de appelflauwte op te vangen. Drie bidons water mee; twee stonden er al een paar uur in de koelkast.

Als ik naar buiten loop, overvalt de drukkende hitte me. Want binnen was het ‘slechts’ 25 graden. ‘Zal ik misschien toch maar niet…?’. Ach, onzin! Op de fiets pak ik nog wat rijwind.

Wachten

Eén probleempje: de kat is weer de hort op. Ze lijkt niet veel last te hebben van de hitte, ligt af en toe wel languit op de tegels, blijkt nogal angstig voor de grote ventilator in de huiskamer (de vorige kat ging er altijd pal voor liggen!) en is nu al een paar uur foetsie. Waarschijnlijk zit ze twee tuinen verderop, waar twee katers de baas zijn. Maar waar mijn poes zich – naar ik begreep – regelmatig zelfbewust tussen mengt. Met soms een kleine verbale aanvaring tot gevolg.

Wat ik ook probeer: Lana is niet naar huis te lokken. En ik wil haar niet onnodig lang buiten laten zitten met deze temperaturen. Conclusie: wachten! Ik zak op de bank en zet Wimbledon aan. De Nederlandse Hogenkamp speelt tegen Maria Sharapova. Nu vind ik kijken naar Sharapova nooit heel vervelend (wel het geluid uit zetten), maar een spannende wedstrijd wordt het nooit. Gelukkig komt Lana rond kwart voor vier luid mekkerend de huiskamer inlopen. Ik geef haar nog wat te snoepen, pak de bidons, zet de route-app aan en vertrek.

Hitteplan

foto (3)
Tankstop!

Eigenlijk vind ik het heerlijk weer. Ik hou me aan mijn persoonlijk hitteplan, en rij niet sneller dan een kilometer of zestien, zeventien. Via Delfgauw en Delft langs het nieuwgebouwde ziekenhuis naar Schipluiden. Daar wordt het pas echt leuk fietsen; het Westland is een prachtig gebied, óók om te fietsen. Ik ben bepaald niet de enige fietser vandaag. De snelheid gaat ongemerkt wat omhoog. De weinige wind heb ik in de rug.

Ik drink bewust veel en stop vaker dan normaal. Ik rits m’n fietsshirt open, zodat de rijwind ongehinderd tussen de beide borstharen door wat verkoeling kan brengen. Halverwege het fietspad richting Maasdijk stop ik – in de schaduw – wat langer (zie foto), eet wat en geniet van de mooie omgeving. Even verderop kies ik op een kruising voor De Lier. In mijn hitteplan stond dat ik maximaal 25 kilometer wilde rijden vandaag; dat ga ik al niet meer halen. Het worden er méér.

Vanaf De Lier via Den Hoorn naar Delft is een bekend parcours op de fiets. Eigenwijs rij ik bij een aangekondigde wegopbreking tóch door. Het gesloten hek dwingt me om te keren en weer een kilometer terug te rijden. Pas deze tweede keer zie ik het gele omleidingsbord van pakweg twee vierkante meter staan, dat ze speciaal voor fietsers hadden neergezet. Domme ik! Maar de andere route is veel mooier en leuker fietsen. De hitte is inmiddels wel enorm! Het beneemt me toch aardig de adem. Op het Griekse eiland Kos heb ik enkele keren met soortgelijke temperaturen gefietst, maar de droge hitte daar is beter uit te houden.

IJsje verdiend!

Vanuit Delft rij ik via het groengebied Delftse Hout uiteindelijk mijn vertrouwde Pijnacker weer binnen. Zesendertig kilometer en gemiddeld 16,5 km. Toch wel voldaan geniet ik om even over zessen van een waterijsje. Het avondeten werd woensdag wat later dan gebruikelijk.

Eight down, twelve to go!

weegschaal_kapotOmdat ik eindelijk werk wil maken van mijn overgewicht, ging ik onlangs naar de huisarts. Eigenlijk vooral voor een verwijsbriefje voor de diëtiste. Dat liep even anders.

De arts constateerde een extreem hoge bloeddruk. Zó hoog, dat hij zichtbaar schrok. Hij nog wel meer dan ik. Tenminste: totdat hij ging uitleggen wat hoge bloeddruk eigenlijk is, en vooral wat het voor problemen veroorzaakt. De prijs van mijn jarenlange laksheid, bedenk ik me meteen. Een week later ben ik terug bij de arts. Cholesterol en bloedsuiker blijken in orde. Medicijnen en het afvallen moeten de bloeddruk vanaf nu te lijf gaan.

Bye bye suiker, vet en vooral zout!

Een paar dagen later voor de eerste keer naar de diëtiste. Haar verhaal en advies sluiten vrijwel naadloos aan op de tips die mijn zus een week eerder gaf. Die volgde ik meteen al serieus op, en de eerste twee kilo’s van de ruim honderdtien verdwenen als sneeuw voor de zon. Het begin was er. Een tas vol chocolade en gekleurde hagelslag, een halve zak Marsjes, zuurtjes, suikersnoepjes, zoutjes, soep uit blik en weet ik wat nog meer voor verboden voedsel, leverde ik een dag later in bij een neef en z’n gezin.

De diëtiste heeft na een klein uur mijn voedings- en bewegingspatroon in beeld. Het bewegingspatroon kan wat intensiever. Ten minste de bekende ‘dagelijkse dertig minuten’. Maar daar zit niet het probleem. Het probleem is mijn eetgedrag. Niet de hoeveelheid, wel de samenstelling. Na een goede uitleg ga ik naar huis met vier A4’tjes vol voedingsadviezen. Per categorie staat alles in drie kolommen. Rechts staat dát, wat ik eigenlijk niet meer mag eten en drinken. De ‘middenweg’ is gevuld met ‘mag niet te vaak, maar wel af en toe’. Jezelf een keer verwennen, noemt ze dat… En de linkerkolom is mijn nieuwe houvast, zal ik maar zeggen. Allemaal producten die voortaan mijn winkelwagen, koelkast en maag moeten vullen. Ik noem het geen dieet! Wel een nieuw voedingspatroon.

Ambitieus

De doelstelling is duidelijk. Van de honderdtien kilo zakken naar de negentig. Vijfentachtig zou nog beter zijn, maar dat vindt ze voorlopig ‘wel een beetje erg ambitieus’.

foto (4)En nu, ruim twee maanden later, kan ik zeggen: het valt me 100% mee. Vanaf het eerste moment vreesde ik dat het over zou zijn met lekker eten… Alleen nog maar smakeloze kaas, die je ongemerkt kan vervangen door stopverf van de Gamma. Geen rund- of varkensvlees. Vleeswaren ook taboe. Als ontbijt alleen nog maar cruesli, muesli en struesli die vooral naar ongefilterd noordzeestrand smaakt. Geen alcohol. Bijna allemaal onzin gelukkig!

Want met de genoemde A4’tjes in de hand eet ik vaak lekkerder en zeker gevarieerder en gezonder dan ik gewend was. Het witbrood is definitief vervangen door de volkorenversie, waarbij ik knäckebröd en roggebrood inmiddels wel veel lekkerder vind. De 20plus en 30plus kaas is gewoon goed te eten. Genoeg toegestane en smakelijke vleeswaren, al zijn alle (!) worstsoorten inderdaad taboe. Snik! Het zoutgehalte vooral; je kent die discussie vast wel. Het fruit heeft in mijn dagelijkse eetpatroon een soort doorstart gemaakt. Naast wat ik al at, heb ik vooral de mineola ontdekt. Aardbeien en andere zomervruchten komen er straks bij. Beter geen meloen; jammer!

Voor groentes geldt hetzelfde. Inmiddels heb ik veel voor mij nieuwe soorten bereid. Vers. Of diepvries: dat is net zo gezond. Qua vlees mag heel veel wél; en ook behoorlijk wat liever niet! Ik eet nu ongeveer net zo vaak vis als vlees. Pasta? Vooral volkorensoorten, en dat vind ik nog steeds wennen qua smaak.

De zelfgemaakte pastasaus lukt bijvoorbeeld nog niet echt, maar hiervoor staat al een workshop bij een nicht in onze agenda’s gepland. De kant-en-klare saus uit potjes is in ieder geval verboden gebied. Ik kook inmiddels veel vaker voor mezelf dan ik de voorgaande dertig jaar deed. Veel lukt, een enkele keer lukt het niet. Nooit eerder kocht ik uien, paprika’s, avocado’s, en ga zo maar door.

Koken kan zowaar best leuk zijn…

foto (3)Iets wat ik helemaal nooit verwacht had, en ik weet dat het voor wie mij kent de meest opzienbarende zin uit dit blog is: ik begin koken soms nog leuk te vinden ook! Om de variatie erin te houden, hou ik voor de ideeën een Pinterestboard bij met (meestal) gezonde gerechten die ik tegenkom.

En hoe zit het nu met die bloeddruk dan? Die was een maand na constateren gelukkig een behoorlijk stuk gedaald. Maar nog wel veel te hoog; nog altijd een hoop te winnen op dat vlak. Het Nieuwe Eten en de pillen doen hun werk. De arts laat me drie maanden vrij. Dan gaan we opnieuw meten. Hij heeft er vertrouwen in. Ik dan ook maar!

En de kilo’s gaan ook volgens planning, zal ik maar zeggen. Van de twintig die er af moeten, ben ik inmiddels de eerste acht kwijt. Nog twaalf kilo te gaan. Eind 2015? Ik zou er heel blij mee zijn! Wish me luck!

 

OV? Weg ermee!

Half oktober ontploften de media met paniekberichten over de OV-Chipkaart. Als donderslag bij heldere hemel moeten we van die kaart af, want ‘volkomen achterhaald’. Aldus VVD-woordvoerster Betty de Boer. Betty ziet de kaart als een ‘hindermacht om te reizen’. Huh? Bespaar u de moeite: hindermacht vindt u niet in de Grote Van Dale. Maar het zal wel een krachtdadige term zijn om te zeggen dat iets niet werkt. In Betty’s kringen zal ongetwijfeld instemmend geknikt zijn.

Wat wil Betty dan wel?

Betty wil er vanaf dat je eerst een saldo op de kaart moet zetten voordat je kunt reizen. Betalen achteraf is veel beter. Okay, Betty: geregeld! Dat systeem bestaat al enkele jaren. Het heet automatisch opwaarderen en dat is ook precies wat het doet. Heerlijk gemakkelijk! Ik gebruik het al jaren tot volle tevredenheid.

Ze wil ook een kaart introduceren voor toeristen, zodat die een x-aantal dagen probleemloos door ons kikkerland kunnen toeren. Ik had als non-toerist werkelijk niet gedacht dat wij zoiets nog niet hebben. Als jarenlang bezoeker van buitenlandse steden, ben ik er nog nooit in één geweest die dat NIET heeft. Hebben VVV, ANWB en het Nederlands Bureau voor Toerisme hier nog nooit werk van gemaakt? Bizar. Kan het me nauwelijks voorstellen, maar ga het niet uitzoeken. Ik vertrouw op Betty, deze ene keer.

Nog zo’n enorme irritatie: dat paaltjeswoud. Ze bedoelt die poortjes waar je doorheen moet om dan ook iedere keer weer die OV-Chipkaart te laten ‘zien’ aan een elektronisch oog. Inderdaad, Betty! Zo irritant, iedere keer weer. Het beknot onze vrijheid, vermoed ik? Onze vrijheid om als trouw zwartreiziger over onze spoorbanen te zoeven. Nee, alsjeblieft geen systeem dat die mogelijkheid beperkt. Kom op zeg! We hebben al zo weinig avontuur in ons landje. En dan die vreselijk moeilijke en zware handeling om de kaart op dat wit-roze vlak te houden. Inchecken in jargon. Of uitchecken, al naar gelang de looprichting. Alle trein- en metrosystemen in Londen, Liverpool, Parijs, Madrid, Valencia, Barcelona, Rome hebben zoiets. Maar dat past niet in het beschaafde en gedisciplineerde Nederland. De enige door mij een jaar of vijftien geleden bezochte grote stad waar ze een dergelijk systeem (nog) niet hadden, was Praag. Bij een ticketcontrole was ik inderdaad zo’n beetje de enige sukkel die géén bon kreeg wegens zwartrijden. Het schaamrood stond me op de kaken!

Weet je wat ik ook zo vervelend vind, Betty, en zou je daar ook iets aan willen doen? Als ik ’s avonds thuiskom, dat ik dan IEDERE DAG WEER mijn sleutel in het sleutelgat moet stoppen. Hemeltergend. Een enorme hindernis in mijn bewegingsvrijheid. En, serieus, als ik ’s morgens de deur weer uit ga, is het al niet anders. Weer die verdomde sleutel! Ben ooit op zoek geweest naar een partner die wat mij betreft als belangrijkste taak had: de deur voor me openhouden, bij vertrek en bij aankomst. Nooit gevonden, zo’n sleutelfiguur!

Betty krijgt straf!

Maar dan, één dag later, is alles weer anders! Wat wil het geval? Op dezelfde 15 oktober als hierboven bedoeld, presenteerde de Commissie-Elias haar eindrapport over de geldverspilling door de overheid aan ict-projecten. Elias was het boegbeeld van zijn commissie, maar in zijn schaduw stond natuurlijk een grote groep collega-Kamerleden.

En Elias kon melden dat ‘het allemaal schandalig was’. De overheid doet niets anders dan ict-projecten laten mislukken of gewoon veel te duur laten worden. Het rapport liet tergend lang op zich wachten, maar heel precies konden de uitkomsten in die periode toch niet berekend worden. Volgens Elias ‘gooide de overheid jaarlijks 1 tot 5 miljard ict-geld over de balk’. Serieus: méér dan schandalig!

Maar, beste Ton Elias: 1 tot 5 miljard? Vind je dat niet een beetje ruime marge? Juist voor iemand van de partij die altijd zegt dat allereerst de overheidsboekhouding op orde moet zijn? Verbazingwekkend hoe snel de ophef over dit dikke rapport en zijn magere conclusies wegebde.

Maar ik hoorde wel dat er die woensdagavond in de Kamervertrekken van de VVD afschuwelijke dingen zijn gebeurd! Want wat was dat nou toch voor falende coördinatie van het conservatieve smaldeel van ons kabinet? Eerst je terechte verontwaardiging uitspreken over de ict-verspilling. En dan op dezelfde dag zeggen dat een op zich werkend OV-Chipkaart systeem maar op de schop moet. Paaltjes weg, kaart weg, geld weg. Kortom: gooi gerust nog wat tientallen miljoenen in de Hofvijver. Die is diep genoeg!

Elias moest aan fractievoorman Zijlstra eerst toestemming vragen. Maar eenmaal verkregen, kwam Betty op het matje bij Ton. Letterlijk. Ik begreep dat Betty op de vloer moest gaan liggen. Ton ging met zijn forse postuur (hij heet niet voor niks Ton) boven op haar zitten. Hij liet zich door een beginnend fractiemedewerkstertje vijfentwintig exemplaren van zijn 819 pagina’s tellende rapport aanreiken, om het allemaal nog wat steviger aan te zetten. En Betty heeft toen na minutenlang aandringen toegegeven, dat ze de volgende dag zou zeggen dat het allemaal anders was. Natuurlijk wil de VVD niet van de OV-Chipkaart af. Dat hadden die verdomde media er van gemaakt. Het zijn altijd weer die verdomde media, die onze woorden verdraaien.

Draaikonten

Ik kon mijn oren niet geloven, die donderdag! Ik had het nieuws van woensdag goed gevolgd, en Betty duidelijk en zonder voorbehoud haar bezwaar tegen de OV-Chipkaart horen uitstorten. Dus die geluidsfragmenten waren gemanipuleerd! Die verfoeide publieke omroep ook. O ja, de commerciëlen. Nét zo onbetrouwbaar. Blijft het feit, dat de VVD over de OV-Chipkaart een draai maakte met een snelheid waar de PvdA alleen maar van kan dromen!

Nog meer te melden hierover? Jawel! Kamervoorzitter Van Miltenburg die op woensdagavond nog diep in de Wikipedia zat weggedoken. Toch eens opzoeken waar dat I.C.T. waar Tonnie het steeds over heeft, nou eigenlijk voor staat? En de PVV? Die wilde per direct en onomwonden (standaarduitdrukking van de popu-gekkies) het papieren kaartje terug. Ach gut, de stakkers. Nooit helemaal goed uit de vijftiger jaren gekomen. Gevaarlijke gekken. Helaas geen ONgevaarlijke gekken.

Arm Nederland. Je kreeg de politici die je wat mij betreft niet verdient!

Afscheid nemen

“Afscheid nemen bestaat niet”, aldus Marco Borsato een paar jaar geleden. Ik hou absoluut niet van die holle, semi-filosofische zinnetjes. En het klopt ook niet.

Carrie laatste foto
De laatste foto: twee uur voor haar inslapen

Het is zaterdag en ik sta in de Spoedkliniek voor dieren. Recht tegenover mij een dierenarts. Op de behandeltafel tussen haar en mij in, ligt op een geel dekentje het inmiddels levenloze lichaam van mijn kat Carrie. Haar mooie leven is zojuist na negentien jaar gestopt. Op een manier die je iedereen zou toewensen. Rustig en zonder lijden. De dierenarts had een duidelijk verhaal over de gezondheid van de grijze viervoeter. Ze wees op de onmogelijkheid daar nog echt iets aan te repareren. Het acute nierfalen dat drie dagen terug optrad, viel te bestrijden. Maar dan zou ik Carrie op z’n laatst over twee weken alsnog moeten laten inslapen, voorspelde ze. Dus over die beslissing waren we het snel eens. Helaas.

Maar ik wist het al toen ik haar een uurtje geleden in de kattenmand deed. Voor de derde opeenvolgende dag alweer. En dat ging iedere dag wat moeilijker, want intelligentie en karakter kon ik deze kleine dame niet ontzeggen.

Gebruiksaanwijzing

Ze zou twee prikken krijgen. Eén om haar in slaap te laten vallen, en daarna één om haar écht te laten inslapen. Want zo noemen we euthanasie bij dieren nu eenmaal. De dierenarts hield er rekening mee dat Carrie na de eerste al zou dood gaan ‘omdat het zo’n kleine kwetsbare poes is’. Ik snapte haar wel maar geloofde het nog niet. Carrie was inmiddels maar gaan liggen op de behandeltafel. Ze had vandaag blijkbaar geen zin om te proberen er van af te springen. Klein was ze: afgelopen donderdag woog ze nog maar 1,8 kilo. En de laatste twee maanden at ze juist beter dan ooit. Op advies van de dierenarts stapte ik toen weer over op ‘nat’ voer. En dat bleek een schot in de roos. Kleine porties, maar er ging overdag geen uur voorbij of de enigszins demente en sinds januari volledig dove Carrie stond alweer te blèren in mijn werkkamer. Of ik snel het etensbakje wilde bijvullen. Waar was die vaak hopeloos slecht etende Carrie gebleven? Ik bewandelde de weg van de minste weerstand, om de bejaarde huisgenoot niet verder uit haar humeur te brengen. En ze was er gezien haar leeftijd gelukkig opvallend goed aan toe. Totdat ze afgelopen woensdag stopte met eten.

Vuile blik achterom

Carrie
Carrie met typerende blik

De eerste prik zou pijn doen, en ze zou er waarschijnlijk op reageren. Nou: dat klopte! Een korte schreeuw en een vuile blik achterom. Ze had vaak toch al een wat donkere, chagrijnige uitstraling. Maar de pijn was blijkbaar snel over. En binnen een halve minuut zakte het kopje en viel ze in slaap. Ik aaide haar nog altijd onophoudelijk. Ik hoopte maar dat ze dat prettig en vertrouwd vond. Na een minuut of twee ademde ze minder sterk, maar het ging wel door. Dan de dodelijke prik. Via een pootje rechtstreeks in de bloedbaan. Geen reactie deze keer, en het ademen stopte na – ik denk – een minuut. Ik stopte voor even met aaien toen de arts wat checks deed, en inderdaad geen hartslag meer voelde. Uiteraard kwamen er emoties los. Niet eens al te heftig. Die had ik de afgelopen dagen al gehad. Er moesten nog wat zaken doorgenomen worden. Wat ik wilde dat er met de dode Carrie zou gebeuren? Dat was niet moeilijk. Ik had die ochtend de website van het dichtstbijzijnde dierencrematorium bekeken. En gekozen voor crematie in een groepje collega-katten en dan de as op zee verstrooien. Leek me netjes, was redelijk betaalbaar en met haar zus Jamie had ik drie jaar geleden precies hetzelfde gedaan. Vooral daarom!

Fijne herinneringen

Carrie en Jamie als kittens
Carrie en Jamie: acht weken oud

Een laatste aai, een laatste blik. Dit was voor mij toch het ultieme afscheid nemen, Marco! Een forse rekening betalen, de lege kattenmand mee. En naar huis rijden. God, wat was ik moe! De stress kwam er op dat moment wel uit. En natuurlijk mis ik haar ontzettend. Pas nu realiseer ik me dat een kat die negentien jaar in je huis leeft, heel veel kleine rotsvaste gewoontes heeft. Na de dood van haar geweldige zus Jamie, die naar Carrie toe nogal dominant was, werd Carrie een veel meer aanwezige kat. Het laatste jaar sliep ze veel, in een vaste hoek op de bank. Als ik in de keuken stond, ging ze steevast tien centimeter achter me staan. Mijn blik gaat deze eerste dagen als in een reflex nog steeds automatisch naar de bank. En ik loop nog altijd overdreven voorzichtig, als ik in de keuken bezig ben. Dat slijt wel. De herinneringen slijten niet, hoop ik. Want het was een ontzettend leuke, gemakkelijke en tot op hoge leeftijd volledig gezonde kat.

Toch nog even sentimenteel doen: ik vond het frappant dat ze de laatste uren voor haar dood nog op een aantal plekken ging liggen waar ze ‘vroeger’ heel vaak kwam, maar de laatste tijd niet meer. Eerst boven op zolder, waar ze vooral met warm weer graag was. Op zolder was het altijd nog een graad of wat warmer. Daarna een paar minuten languit op de tegels achter in de tuin, lekker in de zon. En tenslotte in de vensterbank, toen ik even in de voortuin stond. Ik vond dat erg opvallend.
Je wordt bedankt Carrie, omdat je negentien jaar lang zo’n fantastische kat was!

 

PS Voor de fans: ik vind Marco Borsato een hele aardige kerel hoor. En zijn hart zit absoluut op de goede plek. Maar zijn muziek en zijn teksten… sorry!

Dom internet!

Wie zou er nog buiten het internet kunnen? Privé, of voor je werk? Ik zal er eerlijk over zijn: ik niet hoor. Op vakantie kan ik rustig een dag op het strand luieren zonder aan Facebook, twitter of andere leukigheid te denken. Maar eenmaal terug in het hotel, check ik met trillende vingers de kwaliteit van het wifi-signaal. Want je moet toch echt even het nieuws bekijken. Of een flauwiteit op Facebook plaatsen dan wel liken. Dat soort dingen dus. En wat doe je allemaal online inmiddels: bankieren, producten kopen, concerttickets bestellen. Thuisbezorgd.nl is niet in de laatste plaats door mijn eetpatroon een overweldigend succes geworden. Verder wordt mijn werk de laatste acht jaar ook bijna volledig door het internet ingenomen. Kortom: ik ben een fan!

InternetMaar soms verbaas ik me ook over het internetgedrag. Ik doel op die op maat gemaakte advertenties die op allerlei websites opduiken en NIETS met die website te maken hebben. Ik snap wel dat marketing zo werkt, en dat we bewust of onbewust beïnvloed worden door die aanbiedingen. Maar soms zijn ze werkelijk 100% nutteloos en bijna lachwekkend; niet eens irritant dus. Gewoon een beetje dom. Ik zal twee voorbeelden van vorige week noemen, die me aan het denken zetten.

Eerste voorbeeld. Ik zocht een externe harde schijf. Ik neem nogal wat tv-programma’s op tegenwoordig. De harde schijf van mijn HDD-recorder loopt aardig vol. En verzamelaar als ik nu eenmaal ben, zijn er vrij veel programma’s die ik wil bewaren (en nooit meer zal bekijken, hoor ik u waarschijnlijk terecht denken). Films, concerten en andere muziekprogramma’s, cabaret. Dat spul.
Nu wil het feit dat ik voor mijn pc/laptop al een externe harde schijf heb, en ook nog een backupschijf. Beide doen het uitstekend. Dus het was geeneens echt zoeken: ik keek heel gericht welk model van Western Digital aansloot bij mijn wensen. En kwam er terloops ook achter dat het gewenste model bij MediaMarkt voordelig én voorradig was. De schijf was snel gekocht (gewoon ouderwets, in de winkel).

Maar u wilt werkelijk niet weten hoeveel harde schijven er sindsdien in de door mij bezochte webpagina’s opduiken. Paarse, zwarte, grote, kleine, merk A, merk B, winkel C, winkel D. Alle soorten en varianten worden me virtueel door de strot geduwd. Alleen, het vervelende is: ik heb zo’n ding dus inmiddels. En voordat die 1000 gigabyte zijn opgesoupeerd, zijn we toch wel een hele tijd verder. Maar maak dat internet maar eens wijs! Schreeuwen helpt niet, dat snap ik. En Google zal dit ook niet willen oplossen. Als er één product is waar ik de komende jaren geen interesse voor heb, zijn het wel externe harde schijven. Waarschijnlijk ben ik eerder aan mijn derde Google Glass toe, dan aan een nieuwe harde schijf…

ValenciaVoorbeeld 2. Een plan dat ik al een tijdje had: een stedentrip naar Valencia. Een mooie fotogenieke stad, zeiden vrienden. Uitstellen, uitstellen, uitstellen. Maar vorige week dan toch geboekt. Kort rondgekeken bij andere touroperators, maar al snel kwam ik uit bij D-Reizen. Mijn vertrouwde adres voor stedentrips. Beschikbaarheid hotel en vlucht kostte even wat tijd, maar: in oktober zit ik er vijf dagen. Hopelijk nog in de 25 graden of meer. En sinds het moment van boeken, duizelt het me voor de ogen. Advertenties van onder andere D-Reizen. “Wees toch niet zo ondankbaar, ik heb net geboekt bij jullie!”. En ik zag het door mij geboekte hotel verschijnen. Fijn, dan kan ik het nog een keer checken… not. Maar helemaal vervelend: er duiken ook andere hotels op. Soms ook van andere touroperators?

En waarom? Willen jullie mij ervan overtuigen dat ik toch weer een te dure trip heb geboekt? Zeg dat dan voortaan wat eerder, dom internet! Of wil je me alvast het hotel voor de terugkeersessie in Valencia aanraden? Nou. Ik wil niet veel zeggen, maar dat kan wel weer even duren. Ik heb nog een fors aantal plekken op de wensenlijst staan, en het budget is echt veel beperkter dan de lijst. Kortom: prachtig hoor, al die met de supergroothoek geschoten Valenciaanse hotelkamers, maar ik heb er volgende maand al één!

Volgens mij herkennen de meeste internetters dit ‘probleem’ wel. Het is vervelend, meestal. Maar soms is het ook zinloos. Ben benieuwd of marketeers deze keerzijde ooit inzien en er een oplossing voor verzinnen.

Nationale rouw

Het lijkt alweer eeuwen geleden dat een gebeurtenis in Nederland me zo aangreep, als het neerstorten van de MH17 op donderdag. Natuurlijk: de wereld staat op veel plekken in brand. Er vallen iedere dag wereldwijd veel meer doden die te voorkomen zijn, dan de kleine tweehonderd waarom we nu in Nederland treuren. Maar toch hakt dit er verschrikkelijk in, vind ik.

MH17Vooral omdat het natuurlijk een terreurdaad is. Bedoeld of onbedoeld zijn schoften bezig geweest met het uit de lucht schieten van dat vliegtuig. En zelfs als het geen bewuste actie is, zou de straf knalhard moeten zijn. Alleen: gaan we de schuldigen vinden? Ik ben niet heel erg onder de indruk van de woorden van Opstelten en Rutte tot nu toe. Altijd maar behoedzaam en politiek correct moeten zijn… het valt niet mee. En de klok tikt door. Daar zit mijn angst!

Snel optreden is nodig

Want de pro-Russische separatisten hebben als ik de berichten goed begrijp, beide zwarte dozen van de Boeing 777 in hun bezit. Poetin heeft gezegd dat hij ze zelf niet wil hebben om te onderzoeken. Dat betekent volgens mij nu maar één ding: de separatisten zullen de zwarte dozen zo snel mogelijk spoorloos laten verdwijnen. Althans: dat vrees ik. Waarschijnlijk worden ze op dit moment vernietigd. Snel afronden die klus, voordat ze de diverse buitenlandse onderzoekers ‘in alle vrijheid’ toelaten in het rampgebied. En dan zal veel van het mogelijke bewijs foetsie zijn, let maar op. De uitspraken van de VS en van Rusland over de plek van en verantwoordelijkheid voor de afgeschoten raket spreken elkaar honderd procent tegen. Dat belooft wat.

Bloemenzee bij Nederlandse ambassade in Kiev
Bloemenzee bij Nederlandse ambassade in Kiev

Ik heb de berichten op tv, twitter en andere media intensief gevolgd sinds donderdagavond. Nederland is er kapot van, dat is duidelijk. Het is overdreven om te zeggen dat ‘iedereen wel iemand kent’. Maar in veel gevallen zit er wel een slachtoffer in ieders kennissen-van-kennissen netwerk. In LinkedIn-termen: een vijfdegraadsconnectie. Of zoals ik vandaag meekreeg: de neef van de vader van een vriend van mijn neef. Zoiets dus.

Wat mij niet voor de eerste keer verbaasde, is dat we in Nederland het begrip ‘Dag van Nationale Rouw’ niet kennen. Ik keek op Wikipedia, en daar zag ik dat ik moet zeggen, dat we het begrip ‘niet meer kennen’. Ooit heeft het bestaan. Maar het werd begin zestiger jaren afgeschaft. Men vond het te betuttelend, zo’n besluit door de overheid waar iedereen zich aan moest houden. De persoonlijke vrijheid kwam in het geding. ‘De bioscoophouder wordt dan gedwongen zijn bioscoop gesloten te houden’! Wat! Een! Kul!

Schaf Hemelvaartsdag maar af

De NSA volgt al onze telefoon- en internetbewegingen, en de overheid vindt het goed. Het bedrijfsleven maakt software die al het mogelijke over ons registreert. Google weet alles van me – ‘behalve m’n pincode’. Maar de overheid mag vanwege onze persoonlijke vrijheid niet bij intens trieste omstandigheden zeggen: en nu gooien we Nederland een dagje op slot! Geen vermaak, geen sport, geen feestelijkheden, geen gezuip/gelal/gevreet, aangepaste tv en radio (inclusief commerciëlen). Gewoon in deze diep trieste situatie een nationaal gebaar maken als blijk van respect naar de slachtoffers en hun naasten. Het gaat natuurlijk ook helemaal niet om die persoonlijke vrijheid. Het is slecht voor de economie, zo’n dag alles dichtgooien. Zo simpel is het!

Als dat het argument zou zijn, stel ik voor per direct Hemelvaartsdag en Tweede Paasdag af te schaffen. Dat scheelt twee dagen top-economie per jaar! En zo’n Dag van Nationale Rouw, hoe vaak gebeurt dat nou? De regering beslist daarover, in overleg met het Parlement uiteraard.

Laten we hier eens een lijn voor uitzetten. Overlijden van een lid van het Koninklijk Huis? Nee. Een krankzinnige aanslag zoals in Apeldoorn op Koninginnedag, enkele jaren terug? Nee. De schietpartij in het winkelcentrum in Alphen? Nee. De Bijlmerramp? Misschien wel, ja. De treinramp bij Harmelen, waar bijna honderd doden vielen eind jaren vijftig? Ja, zeker! De megacrash van twee jumbo’s op Tenerife (één van de KLM), waarbij meer dan vijfhonderd doden vielen? Ja, zeker.

En er is meer gebeurd de laatste zestig jaar hoor, maar al met al zouden het hooguit vier dagen nationale rouw zijn in zo’n periode. (Vier keer te vaak, natuurlijk). Is dat echt te veel gevraagd?